من فقط برای سایه ی خودم می نویسم

صدق الله علي العظيم

saieh — Tue, 26 Aug 2008 21:01:53 GMT

صدق الله علي العظيم

نويسنده اين وبلاگ براي سه سال به مرخصي مي‌رود..

خستگی تابستان را این ورک شاپ به در کرده

saieh — Thu, 07 Aug 2008 14:23:18 GMT

خستگی تابستان را این ورک شاپ به در کرده

کاری از داور یوسفی (تزیینی)

امروز ساعت 8 صبح است. اما نمی خواهم از رختخواب جدا شوم. ساعت موبایل جگرش درآمده تا بلکه پلکها بله بگویند. زنگ پشت سر زنگ است که بنده را به سوی یک روز پر از هیجان دعوتمان می کند! بی خیال بابا! چهارشنبه، اون هم بعد از این همه روز شلوغ و پرکار کی حال داره صبح زود از خواب بیدار شه!
بالاخره که چی؟ باید راه بیفتم. خوشبختانه هم ماشین هست هم خیابان ها شلوغ نیستند. عجیبه تو ماشین هم از بحث و اظهارنظر خبری نیست! به به اینجا چه خبره؟ ملت سخت مشغول کارند. برو، بیا، بشین، پاشوی روزانه و البته لذت بخش همیشگی. ساعت از یک هم گذشته اما نهار نخوردم. غذا توی آن ظرف یکبارمصرف زار می زند. وسط یک تماس تلفنی –که به نظر می آید خیلی مهم است یک دوست دست به شانه ام می زند و می گوید سیگار داری؟ نه بابا! دارم با تلفن حرف می زنم برو از امین علی نیا بگیر.. حالا وسط هاگیر-واگیر پیدا کردن مجله نیوزویک هم شده کابوس.. بالاخره نهار را می خورم و چرخی در اینترنت. اما واقعا یکی به من بگوید ساعت کِی 4:30 شد؟
امروز بعد از یک روز تابستانیِ مردادی خبر رسید که چه نشسته ایم برادر کوچیکه در راه خانه است و پشت موزه هنرهای معاصر، ورک شاپ است. حالا اینها به هم چه ربطی دارند به خودم مربوط است ولی چیزی که به همه ما مربوط شده این است که عده ای از نقاشان دور هم جمع شده اند تا زیر سایه ی خسته تابستان ورک شاپی را تجربه کنند. قرار است تا یک ماه، روزهای زوج بیایند و تلاش کنند تا تابستان فصل خاموش نقاشی نباشد. نقاشانی – که خدا خیرشان بدهد- در حیاط پشتی دیدم عبارتند از: رضا هدایت، احمد خلیلی فر، داور یوسفی، نجیبی، سیروس آقاخانی، یک آقای کانسپچوال و یک عده ای از بزرگوارانِ خانم و آقا که بنده اسمشان را نمی دانستم.

هجرت نگارگر سایه ها؛ ضیاء الدین امامی درگذشت

saieh — Sat, 26 Jul 2008 07:51:36 GMT

هجرت نگارگر سایه ها

ضیاء الدین امامی درگذشت

۱۳۷۴

برای اولین بار با اسم و کارهای ضیاء الدین امامی در خانه علی هاشمی شهرکی آشنا شدم. تازه از اصفهان آمده بود و با خودش چند تا کتاب هم آورده بود. کتاب دست یکی از دوستان که لازم است اسمش را نبرم!! هی ورق می خورد و حس کنجکاوی مرا عجیب قلقلک می داد. باید اعتراف کنم آن علاقه را که به کتاب دیدم احساس کردم نباید کارهای قابل توجهی باشد. آخه از نویسنده جماعت هم مگه سلیقه خوب درمیاد!! اما برعکس از آب درآمد. مهمترین سئوالاتم این دو مورد بود: ضیاء الدین امامی کیست؟ چرا با وجود این کارهای خوب تا کنون کارهایش را ندیده بودم؟! پُر واضح است هنرمندانی که سالیان سال در شهرستانها زندگی می کنند به فراموشی سپرده شده، جای آنها را دوستانی می گیرند که با هجمه و هیاهو جریان های هنری تو خالی به راه می اندازند! هرچند که هنوز شخصیت واقعی ایشان را به درستی نمی شناسم ( و شاید نتوانم با ایشان سر یک میز بنشینم!!) ولی به آثار بی بدیلش درود می فرستم.. روحش شاد.

قسمتی از کتاب نگاره سایه ها، نگارش رسول معرک نژاد از انتشارات موزه هنرهای معاصر اصفهان، برگرفته از وبلاگ قاب بی شیشه:

« روز اول در کنار بچههای دیگر نشسته بودم. آخوند مکتب خانه وارد شد، نگاه غضبناکی به من انداخت. مرا به نزد خودش خواند. ترکه ای بسیار بلند داشت. گفت: کف دستت را بگیر! با ترکه مرتب به کف دستهایم میزد و میگفت تو پسر شخصیت بزرگی هستی، چرا در بین عوام نشستهای، و من میگریستم. فردای آن روز جدا از دیگران نشستم. آخوند مکتبی دوباره با همان لحن دیروزی مرا فراخواند و دوباره با ترکه کف دستانم زد و گفت فکر کردهای از بقیه جدایی و برتری داری؟ من از روز قبل بیشتر گریستم. پس از آن اتفاق پدرم مرا به مکتب خانه دیگری فرستاد. بعدها که آن آخوند مکتبی را دیدم به من گفت میدانم تو شخصیتی خواهی شد و دارای اختیارات. میخواستم طعم ظلم را به تو بچشانم تا هرگز کسی را در زندگیات آزارندهی وظلمنکنی!»

دودكش پاك كن

saieh — Sat, 12 Jul 2008 16:35:18 GMT

دودكش پاك كن

كاري از هانس كريستين اندرسن

سهراب شهيد ثالث؛ تنهايي انسان، تنهايي جاده‌ها

saieh — Fri, 04 Jul 2008 10:38:51 GMT

سهراب شهيد ثالث
تنهايي انسان، تنهايي جاده‌ها

يكي از دوستان كه در تربيت معلم درس خوانده بود برايم تعريف مي كرد.. راست و دروغش گردن خودش! اما با توجه به فضاي فرهنگي تربيت معلم احساسي قريب به يقين دارم كه اين اتفاق رو به شكل هاي مختلف ديده ام.

زمان: ششمين دوسالانه گرافيك (اگر اشتباه نكنم)
مكان: موزه هنرهاي معاصر
موضوع: بزرگداشت آيدين آغداشلو

تعدادي از دوستان دانشجو كه در آن زمان در تربيت معلم درس مي خوانندند به اتفاق استاد مهربون به موزه مي روند تا آثار گرافيك رو با همديگر ببينند و گپ و گفتي كه باعث شود روند آموزشي اين مملكت تكان بخورد. دوستان كه به قسمت بزرگداشت آغداشلو مي رسند به طرحي مي رسند كه آيدين آغداشلو درباره ي سهراب شهيد ثالث كشيده بود (و اگر يادتان باشد قسمتي از چهره ايشان را كشيده بود و قسمتي ديگر محو شده بود) استاد با اعتراض و انتقاد از ايشان كه نماز نمي خوانند به دانشجويان مي فرمايند: ببينيد چهره ي شهيد را چگونه كشيده؟! داتشجويان هم بر سر زنان مويه كردند و گريبان دريدند كه استاد ايشان اسمش سهراب شهيد ثالث است نه اون شهيدي كه شما فكر مي كنيد!!

ده تيرماه ۷۷ سالمرگ سهراب شهيد ثالث است.

مطلب كوتاهي درباره‌ي سهراب شهيد ثالث در ويكي پديا
ديدار با سهراب شهيد ثالث..

احمدرضا احمدی؛ وقتی که خواب هستی

saieh — Sun, 25 May 2008 08:04:33 GMT

احمدرضا احمدی
وقتی که خواب هستی

وقتی که خواب هستی
و یا وقتی که خواب رفتی

فرهاد رشیدی

برای تو می نویسم
که باور کنی-
که من دیگر باور نمی کنم-
نمی دانم چه باور دارم
ولی یاد تو باشد که وقتی باور کردی
باور مرا هم یاد داشته باشی.

که باور همیشه باور است.

اول بهمن ۵۳
احمدرضا احمدی

قسمتی از فیلم وقت خوب مصائب ساخته ناصر صفاریان.

بهمن محصص؛ تیره روزی پایدار

saieh — Wed, 21 May 2008 23:17:18 GMT

بهمن محصص
تیره روزی پایدار

متولد ۱۳۱۰ در رشت است. دوستی می گفت از خانواده های قزوینی است. دلیلش هم نام محصص است که از نام های قزوینی است و همچنین می گفت که در کتابی از اردشیر محصص نقل شده: بدخلقی را از ریشه ی قزوینی خویش به ارث برده.. به راستی قزوینی ها بسیار کم حوصله اند و این مسئله با ارتباط و بی ارتباط نَقل جدانشدنی از خانواده ی محصص است.

خانواده محصص، بهمن، اردشیر و ایراندخت، (چنانچه اطلاعات دیگری درباره ی این خانواده دارید خوشحال می شوم در اختیارم بگذارید) خانواده ای هنردوست و تحصیل کرده ای به شمار می آمدند. بهمن محصص در نوجوانی نزد محمد حبیب محمدی نقاش گیلانی که هنر را در آکادمی هنر مسکو فراگرفته بود آموزش دید. بعدها به تهران آمدند و چند ماهی در دانشگاه تهران تحصیل نمود و پس از آن در سال ۱۳۳۳ به ایتالیا مهاجرت نمود و به ادامه تحصیل پرداخت. در ایتالیا در آکادمی هنر رم , مدتی نزد فروچیو فراتزی بود و پس از بازگشت به ایران تلاش بسیاری برای مطرح ساختن آرا و اندیشه هایی داشت که با برگشت او و دوستان دیگرش از اروپا مطرح گردید.

بهمن محصص در سال ۴۸ به دلیل فضای محدود جامعه برای فعالیت به رم بازگشت.

منبع:
کلاه استدیو

تخصص هنري پدر گرافيك ایران!

saieh — Sun, 18 May 2008 21:38:18 GMT

تخصص هنري پدر گرافيك ایران!

دوستان لطف دارند و می گویند تو بعضی وقتها پیله می کنی.. من هم چند وقتی بود در لاکِ رنگی-پنگی خودم فرو می غلتیدم که کتابی دستم افتاد* از دوستانمان! در موزه هنرهای معاصر اصفهان. هرچقدر تو سر خودم زدم که ای! دلا! نگاه نکنی ها.. این کتاب می خوره جای گیرش ملس باشه!.. خلاصه سرتان را درد نیاورم.. گول شیطانِ رجیم را خوردم و کتاب را باز کردم..

از اینجا به بعد مقایسه اش با مخاطب گرامی!

* دستم افتاد به معنی آن است که کتاب متعلق به شخص گیردهنده نیست.. رفته بوده جایی کتاب همین جوری نظرش رو جلب می کنه.

در حسرت يك دهان خوشبو

saieh — Fri, 16 May 2008 23:14:26 GMT

در حسرت يك دهان خوشبو

تصويرسازي براي مجله.

هانس هولباين؛ روايت روانكاوانه

saieh — Tue, 13 May 2008 08:29:18 GMT

هانس هولباين
روايت روانكاوانه

سفيران فرانسه

هانس هولباين، ميراث‌دار نقاش بزرگ آلماني، آلبرت دورر است. دوران او آلمان را در نقاشي همچنان خوش آتيه و با عظمت حفظ كرد و دوران پس از او را دوران افول نقاشي در آلمان مي نامند. هولباين خيلي سريع توانست جوهره نقاشي آلمان را غني كرده و به ارايه آثاري چند كوشش كند.

توان و حساسيت هولباين در چهره‌سازي و پيكره‌سازي در نقاشي با يك تفاوت عمده با همكاران او ادامه مي يابد و آن خشونتي است كه در چهره‌هاي خشمگين دورر ديده مي شود و در چهره‌هاي هولباين به شكل بي تفاوت نمايان مي شود.

چنانچه در آثار هولباين دقت كنيم وجود جزيي ترين عناصر در فضاي كار هولباين موشكافانه و دقيق مي‌نمايد. در انتهاي عمر هولباين عناصر بسيار كارهايش را كاهش داده و همانطور كه در كار زير مي بينيم نقاشی او با كمترين عناصر به گويايي شخصيت مدلهايش را نشان می دهد.

چهره شاهزاده‌ي دانماركي

راز: در آثار هولباين گاهي به عناصر غير مأنوس و عجيب مي رسيم. چنانچه اين عناصر از زواياي ديگري ديده شود شكل آن معلوم و مشخص مي شود. در تابلوي سفيران فرانسه عناصر دقيق و بسياري را در اتاق مشاهده مي كنيم. ليكن با جسمي در سمت پايين مواجهيم كه اگر در زاويه ي درست بنگريم تصوير يك جمجه را خواهيم ديد.