بن شان عكاس- نقاش است كه براي بسياري، هم عكسهايش و كجي و بي تعادلي انسانهاي عكسهايش جذاب است و هم نقاشي هايش با آن افق بسته و رنگمالي هاي بازيگوشانه تو را در موقعيتي خسته گي ناپذير قرار مي دهد. اين موقعيت خسته گي ناپذير از حس لذت و عدم جديت در تعادل منجر مي شود.

بن شان عكس مي گيرد.. نقاشي مي كند. اين انسجام بين عكس ها و نقاشي هاي بن شان از ارتباطي ناشي مي شود كه وي از احساس ِ عكاس بودن دارد. براي او موجوديت عكس نه تنها محدودكننده نيست بلكه براي تداوم ميل به شناخت انسان و پيرامون شهريش كمك كننده است. پس هنگامي كه به عكس هاي او مي نگريم نمي توانيم به دليل نزديكي تصاوير ِ عكس و نقاشي به او خرده بگيريم. حتي اين روش را مسيري براي بهبود ابزار نقاشانه- عكاسانه وي مي ناميم.