ایسنا چند وقت پیش «خبر- مصاحبه» ای با همتی آهویی کرده بود که متن آن را در وبلاگ تصویرگری خواندم. مطلبی درخور از دغدغه های همیشه ی آموزش! همتی آهویی که خود در مقام مدرس دانشگاه و هم در مقام مدیرهنری کانون و از همه مهمتر در مقام هنرمند می باشد نکته ی بسیار ارزشمندی را در سنجش و ارزیابی مطرح نموده که جا دارد تا به بررسی آن کوشش شود و راهکارهای عملی و علمی ِ آن سنجیده شود.

بسیار سعی کرده ایم تا در مقام مقایسه راه حل های عملی از درک هنر را بیابیم و آن را تبدیل به فرآیند آموزشی کنیم که فراگیر و همه گیر باشد. درک امروز ما از هنر به سرنوشت و ترسیم آینده ی ما منجر می شود. لیکن امروز از درک نقصان آموزشی مان تقصیر را به گردن سوم شخص ِ غایب می اندازیم! و انتظار داریم تا لااقل در چهار دیوار کلاسمان به بهره مندی برسیم. به همین منوال دسترنج ِ بسیاری از اساتید عزیز به دست روش های متعدد و پرتعداد اساتید دیگر پرپر گردد. خدا را شاکریم که امروز در ایران به اندازه ی همه ی اساتید و هم به اندازه ی همه ی انسانها روش تدریس داریم ولی نمی دانیم چرا تا این حد آثار هنرمندانه به یکدیگر شبیه است! دعوت می کنم از تمامی دوستان تا نظرات خود را برایم میل کنند.