تاثیرات آنی و نگاهی دوباره به بروز احساسات گرایی و فهم تفاوت زمان و مکان در خلق نقاشی و نبود امکان برای تکرار نقاشی از جمله ی چیزهایی است که امپرسیونیست ها به دفاع از آن می پردازند. بروز احساساتی که بر پایه ی تمایلات شخصی بروز می کند و استفاده از تیوپ های رنگی در این دوره شاخص است.
کلود مونه را در نظر بگیرید که در اولین نمایشگاه امپرسیونیستها با عنوان نمایشگاه مردودین تلاش می کند تا منتقدین را مجاب کند. براستی در بین امپرسیونیست ها کسی به اندازه ی وی نقاش نیست. این سخن رنوار است که درباره ی وی می گوید و به تحسین دفاعیات وی در نمایشگاه می پردازد. به حتم وظیفه ی نقاش پاسخگویی در برابر نقاشی اش نیست و در این بین وجود کسی مانند مونه در دفاع از آثار به نمایش درآمده حکم کیمیا را دارد.
تمایل جدی گرفتن بروز احساسات شخصی در این دوره باعث شد تا برای اولین بار در تاریخ نقاشی منتقدان به استفاده ی از "شخصی شدن نقاشی" کنند. واژه ای که در دوره های بعدی مستهلک و بی استفاده شد. ولی حسن این مسئله در دوره ی ایشان به درک تازه ای از روحیات هنرمند شد.
مونه با ارایه چند نقاشی از کلیسا در زمان های مختلف تاثیرات آنی خود از طبیعت را به رخ می کشد. چیزی که هنوز نسبت به آنچه درک مونه از دنیای قبل از سزان می باشد احترام می گذاریم.

به نقل از سایت اینترنتی پوستر پیج متوجه شدم نمایشگاهی از آثار  ۴۱ طراح بین المللی از جمله: لوکرنک و بن باس در خانه هنرمندان ایران نمایش داده می شود. این نمایشگاه به همت نشریه نشان، ساعد مشکی و رنگ پنجم انجام می گیرد. امید که ادای احترامی باشد به این بزرگمرد!
همچنین گزارش مبسوطی در سایت اینترنتی رنگ وجود دارد.

بسیاری مواقع پوستری  را دوست داریم که در ما هم آمیزی خیالی ایجاد می کند. در معنی درآماتیک آن  بین اثر و مخاطب، هم ذات پنداری ایجاد شده و مخاطب به آن پاسخ می دهد. پوستر فیلم استاکر را دوست دارم چون فیلم برایم ارزشمند است و مایه بسی خوشوقتی است که پوستری موفق را در تقابل با فیلم می بینیم.
استاکر: فیلمی درباره ی ایمان است."این فیلم داستان آدمی است که در جست و جوی چیزی است، اما به شیوه ای بسیار مشخص. در نتیجه بیشتر به ایدئالیستی شبیه است، و سلحشوری است در نبرد با ارزش های معنوی. قهرمان، استاکر، در همان مسیری جای می گیرد که دن کیشوت یا شاهزاده میشکین، این شخصیت هایی که ما آنها را در رمان های ایدئالیست می خوانیم. درست به این دلیل که ایدئالیست هستند در زندگی راستین شکست می خورند."*

استاکر ماجرای عجیبی است از تمایل ما به دانستن اینکه آیا در جهان هنوز ایمان و مومن وجود دارد. به چی و به کی؟ فیلم در یک بی زمانی و بی مکانی سیر می کند. شخصیت اصلی فیلم به اصرار دو انسان دیگر را با خود همراه می کند تا در سفر عجیبی که در پیش رو است نشانه های ایمان را به چشم ببینند. آنان با طی سفری خطرناک و ورود به منطقه ی ممنوعه! سرانجام به محل موعود می رسند. با طی روزها و شبها اثری از آن چیزی که در پی اش آمده بودند نمی یابند. دز نتیجه خسته و نا امید باز می گردند. نور زرد روی شخصیت پوستر  نسانی از ایمان است که تنها استاکر به درک آن نائل آمده است. در این فیلم تنها تنها اوست که درک می کند و حتی همسر وی که بسیار مومن می نماید تنها به دلداری وی بسنده می کند. در انتهای فیلم متوجه می شویم تنها فرد نزدیک به استاکر همانا دختر معلول وی می باشد. هنگامی که قدرت ایمان وی را در حرکت لیوان یم بینیم. طراح با درک مناسب صحنه نگاه کردن دخترک به لیوان او را در پوستر خود قرار داده است. محل لی اوت نوشتار به نظر می رسد برای ارتباط بین دختر و پدر جایی مناسب دارد. در عین حال سرگشتگی استاکر با چهره مرموزش حال انسانی سرگشته است.

یکی از اولین پوسترهایی که برای این فیلم طراحی شد مربوط به پوستر بالا می باشد.۱۹۷۲؛ و چهره استاکر که با آن زیبایی خشن خود ، نشانی از انسان سرگشته ولی مومن می باشد. در جایی از تارکفسکی می پرسند: آیا می توانیم بگوییم که این ها شخصیت هایی مسیح وارند؟ وی جواب می دهد: به یک معنا بله. از نظر من اینها شخصیت هایی هستند که نیروی عطوفت را بیان می کنند. این فیلم درباره ی وابستگی انسان به نیرویی است که خودش آن را آفریده است. اما نیرو در کاربرد تمام می شود، و این عطوفت است که همچون یگانه نیروی واقعی جلوه می کند.*
چهره و ذهنیت استاکر به لحاظ فیزیک شخصیت به فیلمنامه نزدیک است. پوستر  با ایربراش تصویرگری شده و طراحی ساده و گویایی نیز از دخترک وجود دارد که استاکر به آن می نگرد.
پوستر بعدی مربوط به طراحی دیگری ست که در همان سال برای فیلم اجرا شد. به نظر می رسد به بیان تصویری غنی تر است و برای مخاطب خاص طراحی شده است. استاکر در جایی میان زمین و آسمان که همان اشاره به بی مکانی و بی زمانی فیلم است در حال شکسته شدن می باشد. لی اوت آن در بهترین جای پوستر و تصویر آن جای گرفته است. خود تیتر پوستر که با شباهت فونت کلیشه طراحی شده نشانی از روحیه فیلم می باشد که اگر بخواهیم با مصداق زمانی این دنیایی مقایسه کنیم یادآور جنگ سر و حضور نیروهای ارتش سرخ می باشد. همچنین فونت ما را یاد دنیای جعبه های دینامیت و  نظامیگری جامعه بدون معنویت است.
طراحی تصویرگرانه پوستر نشانی از نحوه ی برخورد طیف گرافیست با آثار و مخاطبان خویش است. در این دوره از آثار با نمونه هایی این چنین بسیار بر می خوریم. اگرچه پوستر مقابل بسیار ارزشمند و قابل تامل است ولی می توان نگاه رایج در جریان طراحی گرافیک دوره ی ۷۰ و ۸۰ جستجو نمود.

* بابک احمدی-امید بازیافته)سینمای آندری تارکوفسکی-نشر مرکز

دیروز بد جوری نشسته بودم سر سفره ی غذا! بد جوری یعنی شکم گشنه و ناهار لذیز مادر...که تا چند روز دیگر باید از آنها جدا شوم... یه بابایی زنگ رو زد و منو پروند بیرون... آقا عذرخواهی که از طرف اداره پست (به اشتباه) بسته شما به دست من رسیده و من از روی کنجکاوی اون رو باز کردم. خلاصه بسته رو داد و ... رفت. بسته کتاب هشتمین سه سالانه بین المللی پوستر در تویومای ژاپن بود. کاری که در زیر می بینید در کتاب چاپ شده. داوران اون هم کسانی مثل فوکودا، رایف شقایفوگل و ماتسوناگا هستند. از ۱۳۷ کاری که از ایران به سه سالانه رسیده ۱۵ کار پذیرفته شده. کارهای ایرانیهایی که در اون چاپ شده: سعید بهداد خودمون!، مهدی سعیدی، ادیک بغداساریان ووو. کاری که در کتاب چاپ شده به دلیل اینکه ژاپنی ها از کار عکاس یکرده اند و چاپ کرده اند کمی بد چاپ شده! بالاخره ژاپنی اند دیگه. البته قراره سر دوسالانه خودمون در تهران عوض همه ی این کارهاشونو در بیاریم. جا  دارد تا از اداره پست تشکر ویژه بشه! نشد تو یه مسابقه کارمون پذیرفته بشه و به موقع بفهمیم!!