حرکت این وبلاگ تا تیرماه متوفق می شود و بعد از آن دوباره می آیم..

دیروز صدای صنعت در کمال ناباوری به چاپ رسید. اگرچه چاپ آن در مقایسه با پیش شماره که بسیار مطمئن به لحاظ ارایه می نمود، کاری پر عیب و نقص از نظر چاپ است ولی خیال من و دوستانم را از شماره دو راحت کرد. در ضمن کاری برای دبیرستان پاسداران طراحی کرده ام که بعید می دانم قبول کنند ولی به محض دانستن جواب کار و چاپ آن حتما روی وب می گذارم.

حسین یعقوبیان موجود دوست داشتنی است که همیشه برای من حکم معلم و استاد را داشته است حتی اگر به سبب بیماری حنجره نتواند سخن بگوید.

دیشب به پیش حسین آقا رفته بودیم (قابل توجه دوستان قزوینی که حسین آقای ما رو می شناسند). ما بی خبر از همه جا فهمیدیم حسین آقای دوست داشتنی بیست روزی است که به دلیل ناراحتی حنجره و سرایت ویروسی نا شناخته(ما که سر در نیاوردیم) نمی تواند صحبت کند و دو هفته کلاسهایش را تعطیل کرده است.عیادت جالبی بود! با وجودی که سعی می کردیم این نقصان را به روی حسین آقا نیاوریم ولی بعد از مدتی مجلس ساکت می شد. بعد از لحظه ای دیگر همه شروع به حرف زدن می کردند. ما می خندیدیم و حسین آقا(بنده خدا) هی، خجالت می کشید. در مجالس اینجوری معمولا حسین آقا وزن مهم صحبت هاست. یعنی یه پای جلسس! ولی حالا ما هی سووال که چرا اینجوری شد و اون بنده خدا با دهان بسته دست تکان می داد که: چی بگم!

سمانه خواهرم که چند وقت پیش دست به تهیه وبلاگ زده بود در اوج خستگیهای ذهنی ام گفت برای وبلاگت کامنت گذاشته ام به وبلاگم سر بزن. امروز اتفاقی گفتم سر بزنم و حالا سخت شگفت زده شده ام.. امیدوارم به راهش ادامه دهد مثل همیشه و در کنار من باشد همچون زندگی پایدار جاودانه!